سلام

بازم یه غزل گلایه  یادم میاد که این غزل رو به

                                   سید محمد امین جعفری

 تقدیم کرده بودم ولی ارزش سید خیلی بیشتر از یه غزل ضعیفه.

حرف های الکی

ما نقطه ی تقابل دو نسل مبهم ایم

نادر ترین نمونه تاریخ آدم ایم

هم نیستیم با هم و هم با هم ایم چون

ما اجتماع ضد و نقیضین عالم ایم

ما زیر بار منحنی فقر خم شدیم

اما هنوز داعیه داریم محکم ایم!!؟؟

ای کاش توی لرزش اول فرو رویم

ما بچه های پاپتی و گشنه ی بم ایم

ما پشت پا به آبی دریا نمی زنیم

خود گرچه غرق توی لجن زار ماتم ایم

ما هم به نوبه خودمان مرد می شویم

اما به شرط اینکه بفهمند آدم ایم

                                                                        م. تردید